W dobie rosnącej świadomości zdrowotnej oraz nacisku na wellbeing pracowników, wielu pracodawców decyduje się na wdrożenie programów wsparcia psychologicznego, dietetycznego czy coachingowego. Tego typu działania mają na celu nie tylko poprawę komfortu pracy, ale także zwiększenie efektywności, lojalności i zaangażowania zespołu.
Rodzi się jednak pytanie: czy dostęp do takich usług, finansowanych przez pracodawcę, stanowi opodatkowany przychód dla pracownika?
Odpowiedź przynosi najnowsza interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 16 maja 2025 r. (sygn. 0112-KDIL2-1.4011.415.2025.1.KF).
Stan faktyczny: wsparcie zdrowotne dostępne dla wszystkich
W sprawie będącej przedmiotem interpretacji, pracodawca zawarł umowę z wyspecjalizowanym podmiotem świadczącym szeroko pojęte usługi wsparcia zdrowotnego. Pakiet świadczeń obejmował m.in.:
- sesje psychologiczne i coachingowe (w tym z zakresu rozwoju osobistego),
- porady dietetyczne,
- dostęp do platform e-learningowych, audiobooków i aplikacji prozdrowotnych,
- szkolenia i konferencje dotyczące zdrowego stylu życia.
Istotne jest to, że świadczenie:
- było dostępne dla wszystkich pracowników, bez wyjątku,
- realizowane było na podstawie bezimiennej umowy grupowej,
- pracodawca nie miał ani technicznej, ani prawnej możliwości ustalenia, kto i w jakim zakresie z usług skorzystał (z uwagi na poufność świadczeń psychologicznych).
Przychód ze stosunku pracy – kiedy powstaje?
Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za przychód ze stosunku pracy uważa się m.in. nieodpłatne świadczenia otrzymywane przez pracownika, jeżeli mają one dla niego wymierną wartość finansową.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 lipca 2014 r. (K 7/13) wskazał, że muszą być spełnione łącznie trzy przesłanki, aby dane świadczenie mogło być uznane za przychód podlegający opodatkowaniu:
- Dobrowolność – pracownik musi z własnej woli skorzystać ze świadczenia.
- Interes i korzyść – świadczenie musi przynosić wymierną korzyść (np. oszczędność wydatku).
- Zindywidualizowanie – korzyść musi być przypisana konkretnej osobie, w znanej i możliwej do określenia wartości pieniężnej.
Jeżeli choć jedna z tych przesłanek nie zostanie spełniona – przychód nie powstaje.
KIS: Nie ma przychodu, gdy świadczenie jest anonimowe i ogólnodostępne
W rozpatrywanej interpretacji KIS jednoznacznie uznał, że:
- z uwagi na brak możliwości przypisania świadczenia do konkretnego pracownika,
- brak wiedzy, kto, w jakim zakresie i czy w ogóle skorzystał z usług,
- a także fakt, że świadczenia te są dostępne „z urzędu” – nie na wniosek pracownika,
nie powstaje po stronie zatrudnionych przychód z tytułu nieodpłatnych świadczeń, a co za tym idzie – pracodawca nie musi pobierać zaliczek na PIT ani wykazywać tego świadczenia w rozliczeniach pracowniczych.
Co to oznacza w praktyce dla firm?
Dla pracodawców to bardzo istotna informacja. Oznacza bowiem, że mogą:
- wprowadzać programy wellbeingowe bez obawy o dodatkowe obowiązki podatkowe,
- zawrzeć umowy grupowe z dostawcami usług – pod warunkiem, że nie będą zbierane dane, kto z usług korzystał,
- uniknąć sporu z fiskusem, o ile świadczenie jest rzeczywiście ogólnodostępne i anonimowe.
To także jasny sygnał, że prawo podatkowe może iść w parze z nowoczesnym podejściem do HR i zarządzania zdrowiem w miejscu pracy.
Podsumowanie
Na gruncie interpretacji KIS z maja 2025 r., można uznać, że:
- samo zapewnienie dostępu do usług wsparcia psychologicznego, coachingowego lub dietetycznego – nie skutkuje powstaniem przychodu, jeśli:
- dostęp do usług ma charakter grupowy, anonimowy i ogólny,
- nie można ustalić konkretnego beneficjenta i przypisać mu wartości świadczenia,
- korzystanie nie jest ewidencjonowane na poziomie indywidualnym.
- pracodawca nie pełni w takim przypadku roli płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych w odniesieniu do tych świadczeń.
Zatem – inwestycja w dobrostan pracowników nie musi oznaczać dodatkowych obciążeń podatkowych, o ile jest odpowiednio zaprojektowana.